Frelis' Links (en rechts)

zag ik hem, hoog boven de ontluikende kruinen van het dampende bos. Als in een droom, zo mooi. De priemende zon, de helblauwe hemel, waarnaast, als was die doorgesneden met een gigantische schaar, een dikke donkergrijze wolkenmassa met onderaan van die uitgelopen zwarte streepjes als penseeltrekjes, die onbetwistbaar aangeven dat het daar regent, en nergens anders.

Hoe dichter ik het bos naderde, hoe verder hij zich leek terug te trekken. "Alleen maar naar kijken; aankomen niet" leek ie wel te zeggen. Aan de rand aangekomen, zette ik me aan de kant en draaide mijn raampje open.

 

Hoe kan je in godsnaam de geur van een verse regenbui beschrijven aan iemand die het zelf nog nooit geroken heeft, vroeg ik me af. Hoe kan je de schoonheid van een regenboog beschrijven aan iemand die er nog nooit een gezien heeft? Deze gedachten maakten dat mijn eigen grijze wolken oplosten. Ik visualiseerde dat ze werden opgezogen, in het lang niet meer zo overweldigend grijs van de ondertussen verdwijnende regenwolken.

 

De regenboog verdween; de zon verscheen. Het is dus echt waar; na regen komt zonneschijn.

Waar je je weer even kan aan warmen. Tot een volgend onweer?

 

 

 

 

geratel gekletter

gezoem en gesis in

een taal die alleen

de technieker

eigen is

 

daar gaan ze

de flessen

in blauwe cadans

van schitterend grijs

 

verpakkingsmachines

op een beurs

bijna zo mooi

als een verlaten strand

op een mistige herfstavond

 

en daar ga ik morgen weer naar toe

 

nou moe

 

slaap ze

 

"'t Is niet dat ik niet wil" zegde ze "maar mijn vel kan daar niet zo goed meer tegen."

Ze keek me daarbij met zo'n schaapachtige en onschuldige blik aan, dat ik er haast tranen van in de ogen kreeg. "'t Is al goed" zei ik, "Ik trek mijn plan wel" en lachte eens schaapachtig terug.

Zoals gewoonlijk, hoefde ze maar even diep in mijn ogen te kijken en ik smolt alweer. En toen moest ik even aan hem denken.

 

Hij had het ooit al veel vroeger tegen me gezegd. "Vergis je niet; ze lijkt zacht als boter en mak als een lammetje maar is sterk als een leeuwin. Ze zal je inpalmen en verrassen als een onverwachte vulkaanuitbarsting op een onbewolkte dag in de vroege lente. Waar zij statig voortschrijdt, loop jij slechts houterig voorbij. Waar zij bevallig zetelt, hang jij in een onbeduidend zitmeubel. Jij zal slechts mooi zijn bij de gratie van haar gratie." Dat waren zijn woorden. Het zijn niet de mijne. Maar toch.

 

Ik heb pas begrepen wat hij bedoelde nadat ik op een dag met volle overgave in de zoete appel die liefde heet beet en mij te goed deed aan haar sappige vruchtvlees. En gewillig laat ik me sindsdien leiden, langsheen wiegende weiden en verkwikkende wateren. Stroompjes levertraan en chocoladen paaseieren. Laat mij maar woorden weven en letterbrij spinnen. Critici? Die geef ik met plezier een boeketje ik-lees-ze-nietjes.

 

Op momenten als deze, waar de uitzichtloosheid van mijn bestaan grenzeloos lijkt, wil het lezen van Herman Brusselmans al wel eens helpen... Al is het voor heel even. Telkens weer, verbaast hij me met z'n weergaloze beschrijvingen van buffelen, foefen, flamoezen, mossels en andere katachtigen. Soms verlang ik er ook wel naar, om eens lekker vettig, dan wel subtiel over geslachtsgebonden onderwerpen te lullen op "papier". Maar dan is er dat kleine stemmetje in mijn hoofd dat zegt "foei, niet doen!"
Het gevolg van de niet-gewenste katholieke indoctrinatie in de lagere en middelbare scholen die ik ooit frekwenteerde? Of is het eerder een soort zelfopgelegde censuur die me ervan weerhoudt om eens voluit over, in, dan wel buiten de schreef te gaan? 't Is waar; ik houd me meestal in (op mijn blog). Om vrienden niet te choqueren, maak ik mezelf wijs. Of om "in de smaak te blijven vallen" van mensen die me "hoger" achten dan ik mezelf acht. (jullie moesten eens weten)

Nochtans... ik zou er nogal eens een lap op geven. De moed of het lef ontbreken me echter om het openlijk te doen, over "de daad" schrijven. Misschien biedt een andere, anonieme blog wel een oplossing. Een blog waar ik ongeremd over 's mans fantasmes en verlangens zou schrijven, over gefantaseerde dan wel echte(?) ontmoetingen met vrouwelijke personen van het andere geslacht; over solo- bi-en trioseks, over lichaamsopeningen, en -vochten en de uitwisseling ervan... Flitsende tongen en rokende pijpen... Daar zou het over gaan... En Brusselmans, die zou er een puntje aan kunnen zuigen. (Figuurlijk dan)

Als het al zover mag komen, dan zullen jullie de eersten zijn die ervan horen. Tot zolang, zal ik het hier verder enkel hebben over volstrekt seksloze onderwerpen, edoch spiritueel verantwoord en emotioneel onderbouwd. Ook intellectuele niemendalletjes en volstrekt betekenisloos gewauwel zal jullie deel zijn. Ik wentel me ondertussen verder even in zieligheid en kijk al uit naar de dag waarop ik dit zal herlezen en zeggen "tjonge, jonge, ge had het weeral erg zitten, toen". Dat mag van mezelf. Even (or especially) when life sucks... I'd like to be part of it.

:-)

 

woorden op het scherm van mijn ziel

flitsen langs mijn neus voorbij en ruiken verbrand

van hoog naar laag en weer terug

en ik weet verdomd niet hoe het komt

 

nee, niet gedronken en toch niet geremd

wat kan het me ook schelen wat een ander denkt

we gaan verdomme allemaal dood

maar dat het nog een tijdje mag duren?

 

ondertussen ga ik me te buiten aan

sublimaties van vreetpartijen en zwoele nachten

en het leuke is dat ik niet eens toestemming hoef te vragen

om hier volstrekte onzin neer te kletsen

 

Eerst en vooral: mijn discours gaat NIET over de zin en onzin van het hebben van een diploma. Wel over hoe we er zelf mee omgaan...

 

Op alle vlakken is er (r)evolutie in kennis en middelen. Wie niet bijbeent, niet aan zelfstudie doet en/of zich afsluit voor opportuniteiten om bij te leren/ervaring op te doen, blijft hopeloos achter en zou zich eigenlijk ook niet mogen (kunnen blijven) verstoppen achter één of ander diploma wat ooit werd behaald, zelfs al is het hopeloos voorbij gestreefd en achterhaald. Toch blijkt het hebben van zo'n diploma vaak het enige te zijn wat telt, en niet alleen voor overheidsfuncties.

 

Vaak laat men uitermate geschikte mensen - die niet over het zogenaamd juiste (of geen) diploma beschikken - (als recruteerder) links liggen, ondanks het feit dat deze mensen vaak ervaring en competenties voor de beoogde functie te over blijken te hebben.

 

Daarnaast worden natuurlijk ook smoesjes gebruikt om kandidaten af te wimpelen. "U bent overgekwalificeerd" is een vaak gehoorde, net zoals "u beschikt niet over het juiste diploma"  maar heeft misschien wel niets te maken met het al dan niet beschikken over een bepaald diploma. In dat geval hoort men zich de vraag te stellen of men hoedanook een kans zou hebben gehad, ook zonder of juist mét diploma's... Er spelen wel vaker andere motieven...

 

Tot slot: Het principe om altijd rekening te moeten houden met competenties en ervaringen van kandidaat werknemers is niet nieuw. (of zou althans niet nieuw mogen zijn) De VDAB is verondersteld om werkzoekenden die niet over het "vereiste" diploma beschikken toch aan te raden om zich voor te stellen aan kandidaat werkgevers, met als argument dat "het diploma niet het enige is dat telt! Competenties en werkervaring zijn belangrijker naarmate men meer werkervaring heeft"
Hoog tijd dus, dat men voor de overheidsbedrijven en -functies ook eens eindelijk hetzelfde principe "echt" gaat toepassen.

 

Of dat zal werken is weer wat anders, want de kloof of polarisering tussen de mensen "met" en deze "zonder" diploma zal - vrees ik - nog wel een tijd duren in onze huidige maatschappij waar "waarden" zoals prestige, imago, geld en EGO nog altijd heersen.

 

(gestuurd naar peetersenpichal nav hun programma op radio 1)

 

Onze Flap heeft vandaag 2 (twee) keer in mijn vingers gebeten. De eerste keer dacht ik nog "'t is een ongelukje; ze heeft zich van hapklare brok vergist." De tweede keer was er echter van twijfel mijnerzijds geen sprake meer. Als een volleerde agressor, gaf ze een knap in een andere vinger, terwijl de desbetreffende hand een appel vast had, die verondersteld werd te worden opgegeten door het bijtgrage beest in kwestie.

 

Onze Flap, dat is een kruising tussen een dwergkonijn en een Vlaamse reus. Het dwergkonijn was de vader, voor wie het absoluut wil weten. Het dier woont al enkele jaren in onze tuin, in een hok waar het vrij in en uit kan huppelen. Het staat trouwens in het midden van ons graspleintje, dat ooit een gazon is geweest maar als ik mijn voornemens deze zomer hard kan maken zal deze groene zone ook effectief terug de benaming gazon waard wezen.

 

Eigenlijk is het een tam konijn dat zich met graagte laat aaien en strelen... Ja, het komt zelfs naar je toe als je het roept! (ook in de zomer, als een echte Veronica) Groot was dan ook mijn verwondering vanmorgen.... Flap, waarom heb je me gebeten?

 

Flap is eigenlijk de verkorting van Flapina, want het is een meisje... Beet ze me omdat ik als man zijnde, in haar ogen een bedreiging vormde? Wilde ze duidelijk maken dat het haar eten was en dat ik er met mijn pootjes moest afblijven? Had ze zo'n grote honger dat ze haar buit te allen koste opeiste en beschermde? Was ze nog een beetje boos omdat ik gisteren, ongevraagd, de afsluiting rond haar hok heb verzet zodat ze wat vers gras had om te knabbelen? Ah, misschien is het dat... en worden konijnen agressief als ze vers gras eten. En is deze aanval de voorbode van haar transformatie naar "killer rabbit" Hmmm

 

Deze, en nog enkele andere vragen stelde ik me vandaag. Maar eens te meer waren daar nog zovele andere zaken die mijn onverdeelde aandacht kregen, zoals daar waren:

- het paartje dat ik stiekem zag afspreken aan het motel in Groot-Bijgaarden

- de menselijke drol waar ik vandaag (op een parking!) ben ingetrapt

- de verkoudheid en de daarmee gepaard gaande verstopte oren die me parten speelden

- het aankomende weekend dat ik met beide armen hartstochtelijk verwelkomde

- onze goudvis, door onze nazaten "Schat" gedoopt, die nog steeds belaagd wordt door (alweer) een ander huisdiertje van het vrouwelijk geslacht (Pier, de poes)

 

En dan ga ik nu mijn briefjes van 500 EURO tellen die ik gewonnen heb met de lotto, in plaats van de gebruikelijke schaapjes, om in slaap te vallen.

In mijn dromen natuurlijk... ook dat van die briefjes, of wat dacht je wel. Dat alles wat hier staat "evangelie" is? Hehe

 

Slaap ze :-)

 

 

 

 

 

Bij het uittesten van MeetyourMessenger viel het me op dat ik vooral gecontacteerd werd door profielen uit Nederland (waar trouwens helemaal niets mis mee is uiteraard!)

Nader onderzoek bracht aan het licht dat de Nederlandstalige versie blijkbaar enkel op Nederland gericht is; zo kan je bvb geen Belgische postcodes in je profiel ingeven... terwijl de MeetYourMessenger wel middels de Nederlandstalige MSN community als het ware gepromoot wordt...

 

Een verdere zoektocht naar een Belgische versie leverde een ééntalig Franse site op. Dus dacht ik, "Tiens, ik ga eens vragen waarom en of dat wel zo is..." Begin februari verstuurde ik dus een boodschap naar MeetYourMessenger - Support die hier op neer kwam:

 

"Why is meetyourmessenger.be only available in French?

What about the Dutch speaking community in this country (60% btw)? ... / ...

Looking forward to receiving your early reply,

Best regards

Frelis"

 

Het antwoord van de "Administrator for country Belgium" luidde als volgt:

"Hi,
At the moment the Belgian site is only available in French. I am sorry for the inconvenience.
Best Regards
MeetYourMessenger"

 

Beste Meetyourmessenger: ik ben verbaasd...

Als jullie het voor elkaar krijgen om een site voor Nederland uit de grond te stampen lijkt het mij toch poepsimpel om dat ook voor het Vlaams sprekend gedeelte van België te doen?

Of om op z'n minst, de MeetYourMessenger Nederland eventueel uit te breiden naar meerdere Nederlandstalige gebruikers, dus ook die in pakweg België?

Of ben ik naïef en snap ik er helemaal niets van, net als zovele anderstaligen die - niet gestoord door enig gebrek aan kennis van het Nederlands - alles klakkeloos aannemen van Franstalige media?

(ik kan tegenwoordig mijn "Vlaamse Leeuw" vlag al niet meer uithangen op 11 juli, zonder onmiddellijk met bepaalde radicale overtuigingen en/of partijen geassocieerd te worden... waarmee ik trouwens hoegenaamd geen affiniteit heb, maar dit terzijde.)

 

Uiteraard zijn er veeeeeeeeeel belangrijker zaken in 's mans leven maar ik kon niet laten om even lucht te geven aan mijn verwondering hierom.

 

Slaaplekker! :-)

 

 

 

Deze space was leuk! Maar "Knipoogjes", te vinden op www.bloggen.be/knipoogjes, wordt leuker!

 

Waarom?

 

Omdat je daar, op hetzelfde webadres, ineens verschillende auteurs, schrijvers van stukjes, (ex-)spacers en andere schrijflustige medemensen zal kunnen lezen! En dat, zonder al het verander-van-websteklink-gedoe!

 

Zin om mee te doen? "Reageer" dan naar hartelust...

 

(dit stukje blijft nog wel een tijdje staan, dus...)

 

Voor de goede verstaanders onder jullie: dit betekent inderdaad dat ik het hier voor bekeken hou. Met dank voor de plezante tijden. Spaces waren voor mij plezant, tot zolang het heeft geduurd. Nu is het dus tijd voor wat anders!

 

 

Strandvent

 

 

eerder dan een immer
stuiterend superballetje
wil ik een strandbal zijn
meedrijvend op een weinig wind

door een zachte

zucht

onmiddellijk

in beweging

 

noch trap noch klap

doet me verre vliegen

 

om je hoofd te wiegen

los ik met plezier

mijn lucht

 

frelis J

 

Liefste Frans

 

Terwijl ge deze brief leest, zal ik al een tijdje vertrokken zijn. Noem het lafheid maar ik wist echt geen andere manier om het u te zeggen. Ge raadt het al: deze brief kondigt het einde aan van iets wat eigenlijk al van in het begin gedoemd was te mislukken, nl. een relatie tussen ons.

Eerst en vooral wil ik u bedanken voor de geweldige momenten die we samen hebben mogen beleven maar vooral voor uw geduld en voor de liefdevolle manier waarmee ge mijn dochter altijd bejegend hebt. Dat meen ik écht.
Ook wil ik me langs deze weg verontschuldigen, Frans, en vraag ik u om vergiffenis omdat ik niet altijd even eerlijk en oprecht ben geweest ten opzichte van u. Want eigenlijk was de voornaamste reden om met u samen te blijven, mijn eigen angst. Mijn angst om alleen te blijven. Mijn angst om geen intieme relatie meer te kunnen hebben met een warm en begrijpend man, die er niet om geeft hoe ik eruit zie van buiten maar wel van binnen... Een man met humor ook, die er altijd voor me is, als het er écht op aan komt. Een man die oprecht is en me de ruimte zou geven om mijn eigen leven te kunnen leiden en mezelf verder te kunnen ontwikkelen, kortom waarbij ik mezelf zou mogen zijn. Het is vooral dat laatste, Frans, waar het schoentje wringt.

Het is niet omdat ik correspondeer met andere mensen die u niet "liggen" dat ik geen rekening houd met uw gevoelens. Het is niet omdat ik er af en toe eens alleen wil op uit trekken met mijn vriendinnen, dat ge voor mij op de tweede plaats komt. Uw slachtofferrol daarbij, als emotionele chantage, kan ik niet langer aan; het is nooit goed en altijd is er wel iets of iemand die het op u gemunt heeft. Alle redenen - vooral "herinneringen" uit uw kindertijd - zijn goed voor u om uzelf te beklagen, uzelf zo zielig voor te doen. Het zich wentelen in negativiteit mag u dan wel een zekere houvast bieden; mij verstikt het en ik word er helemaal zelf gestoord van.

Ik hoop uit de grond van mijn hart, Frans, dat ge uit die spiraal raakt want ik kan me echt niet voorstellen dat ge zo kunt verder leven. Ieder huisje heeft zijn kruisje, weet ge dat. En iedereen heeft wel zijn eigen grote en kleine verdrietjes te verwerken gekregen. Voor mij is het niet "wat" er gebeurd is, dat uw leven bepaalt, maar wel hoe ge daar zelf mee omgaat. En ik verkies de dingen des levens als uitdagingen te zien. Om er uit te leren. Om er beter van te worden. Rijker. Van het concert des levens, heeft immers niemand een program. Wat gij daar uiteindelijk mee doet is uw zaak. Maar ik kan en wil daar niet langer in mee gaan. Ik hoop dat ge dit begrijpt.

Ik wens u het allerbeste en dat het u nog goed mag gaan, Frans wat ge ook doet.

In alle oprechtheid geschreven,

Liefs

Maria

 

(gelijkenissen met bestaande situaties of personen berusten op louter toeval)

kleine update: een beetje verbaasd (het was ook wel egostrelend en enigszins grappig)  kreeg ik van enkele mensen bezorgde reacties... Het geschrevene lijkt zo levensecht dat... Bij deze bevestig ik dat het puur fictie betreft en geenszins betrekking heeft op mezelf noch op andere specifieke mensen uit mijn omgeving. Al haal ik mijn inspiratie wel ergens vandaan natuurlijk. :)))

 

En dan nu, op naar de volgende... Vaya con dios!

 

Afscheid

Haar drie dochters, haar jongste zus, haar zoon, haar schoondochter en haar “vriendin” … Allen zitten ze even in de keuken. De machteloosheid, het gebrek aan slaap en het niet weten hoe het allemaal verder hoort te gaan, zenuwachtig weg te lachen. Er worden herinneringen opgehaald … straffe toeren verteld. Koffie wordt haast op een rituele wijze ingeschonken, melk en suiker nauwgezet toegevoegd, het mengsel zorgvuldig en beheerst omgeroerd.

Ondertussen zit de vriendelijke dame van Mantelzorg even bij haar te waken. Ze is in een soort coma geraakt, nadat ze na een zeer pijnlijke nacht uiteindelijk toch voldoende morfine heeft toegediend gekregen. Als ze plots haar ogen wijd open doet zegt de dame van Mantelzorg haar naam … de naam van zijn moeder.

De zoon hoort dit als eerste en gaat snel kijken. Zij heeft haar ogen wijd opengesperd. De piepkleine pupillen lijken speldenkopjes in de grijze velden van haar irissen. Hij gaat naast haar zitten en neemt haar hand vast, ondertussen een teken gevend aan z’n zussen, z’n vrouw, z’n tante en de “vriendin”. Ze komen snel toegelopen en gaan rond het zetelbed staan of zitten. De ogen van zijn moeder gaan rond. Ze kijkt ieder van hen even aan.

“Dag moeke.” “Ik zie u graag.” “En ik u ook…” Iedereen zegt bijna gelijktijdig hetzelfde, voelt hetzelfde. “Moeke, iedereen is hier, iedereen die u graag ziet.” “Het is goed geweest.” “Ga maar.” “Dank u wel, moeke”. “Ja, we zien u allemaal graag.” Dan doet ze haar mond open, probeert de keel te schrapen maar de kracht ontbreekt om nog iets te zeggen … “Ja, en gij ons ook.” zegt de zoon.

Dan ontspant ze zich, haar ogen breken en een laatste zucht ontsnapt haar door kanker moegetergde lichaam.

De zoon kijkt naar boven en vraagt zich af of z’n moeder daar nu nog even boven haar bed zou zweven … of zou ze al naar dat witte licht zijn, waar mensen met een bijna dood ervaring het over hebben?

Hij weet wel dat ze beter af is. Geen pijn meer. Hij gunt het haar van harte. Ergens beseft hij wel dat hij ze zal missen. Al zou het nog even duren vooraleer de volle betekenis daarvan tot hem zou doordringen. En vooraleer het intense verdriet z’n opwachting zou maken. Hij zou het een plaats weten te geven, al kon hij dat toen moeilijk geloven.

Maanden later heeft de pijn een andere dimensie gekregen, is eerder vervangen door een soort gevoel van dankbaarheid en liefde, een gemis ook wel… Er gaat geen dag voorbij zonder dat hij aan haar denkt, ook al is het maar heel even. Meer nog zelfs, dan toen ze nog leefde. Hij weet, dat zij het wist! Dat zij het weet! Dat hij haar graag zag. Dat hij haar graag ziet.

Als verrassing voor z’n veertigste verjaardag, vergastte z’n eega mijn vriend L. op iets, waar hij het al meer dan eens over had gehad… een geleide rondrit door het gelittekende West-Vlaamse landschap met als thema "den grooten oorlog", samen met enkele vrienden waarvan hij kon vermoeden dat die dat ook wel zouden weten te smaken... Dus was ook Frelis op zondagmorgen al vroeg paraat.

Na een “verrassingsontbijt” werden L., enkele schoonbroers, een schoonzus die – zo zou later blijken - excellent zou gidsen die dag, vader en enkele vrienden – waaronder een soldatenvriend - verzocht om plaats te nemen in een voor de gelegenheid “gecharterd” minibusje. Ik was fotograaf van dienst. L. had op dat ogenblik nog niet het minste benul van waar dat busje hem overal brengen zou net zomin als de meesten van de aanwezige medereizigers.

Eerste stop was het standbeeld op Madonna van de trimard  als aandenken aan de trimards (arbeiders/bietenkappers) die sinds de 19^de eeuw tot begin 20^ste eeuw “het seizoen” gingen doen in Noord-Frankrijk.

Dan ging het naar het zogenaamde Studentenfriedhof waar onlangs het nieuwe onthaalpaviljoen in gebruik werd genomen. Interessante wetenswaardigheden, boeiend verteld door onze vrouwelijke gids van dienst, en een stukje gedeclameerde tekst van Ernest Claes ("De moeder en de drie soldaten"), brachten ons helemaal in de sfeer. Het relatief warme doch herfstige weer zaten daar natuurlijk ook voor iets tussen.

De toon was gezet en het ging verder naar de site “Yorkshire Trench & Dug Out” in Ieper. Dat de dugout vrijwel helemaal onder water stond – getuige een uit de kluiten gewassen pad die zich al te graag liet fotograferen – hinderde niet en het ging weer verder, richting Ieper centrum, maar niet zonder eerst een confituurtaartje of wafeltje te hebben soldaat gemaakt. Die (taartjes en wafels) kwamen zomaar uit de koffer van het minibusje tevoorschijn. Over een goede voorbereiding gesproken… Daar was duidelijk over nagedacht.

De tijdelijke tentoonstelling “De laatste getuige” in het Flanders fields museum was meer dan de moeite waard. Een absolute aanrader. Ik vond al surfend een verslag van een (Nederlandse) bezoekster (Dankjewel Monique?) waar ik me helemaal in terug kon vinden. (in het verslag wel te verstaan)
Ondertussen was het een stukje over de middag geworden en werden we opgewacht door eega-lief van L. samen met enkele noeste helpers en helpsters van dienst, die ons vergastten op uiensoep, broodjes met Wiener worstjes, zuurkool en sterke mosterd, besproeid met een “gewoon” pintje of een “gewoon” Rodenbachje… (Roeselarenaren, of wat dacht je)

We vervolgden onze tocht naar de Sint-Elooi mijnkrater, die net als de Trench & Dugout,  onlangs pas werd geopend als nieuwe frontsite in de Ieperboog. Deze site is niet zomaar toegankelijk, maar daar had onze gids voor weten te zorgen. (Op enkele tientallen meters van de krater bevindt zich trouwens een volledig intacte Britse bunker uit 1917.)

Op naar de volgende halte, Bayernwald, waar we bij aankomst eerst op een kopje koffie en een stukje cake werden getrakteerd die ook zomaar uit de koffer van het busje werden getoverd. Het betreft hier een Duitse site - pas geopend op 17 april 2004 - die een goede impressie geeft van hoe het leven in Duitse loopgraven er moet hebben uitgezien tijdens de grote oorlog. Aan de ingang een bordje met volgend gedicht:

Zijden sluier

Na jaren van verdriet
ben je nu weer getooid
met een zijden sluier,
ooit aan flarden gescheurd
door vriend en vijand.
Zonder wrok ontsluit het
verleden mijn ziel.
Littekens worden aan het oog onttrokken
door een tapijt van bladeren,
uitgerold voor een moedige bezoeker,
die mijmert over het verleden.
De natuur trapt niet na,
maar houdt in lagen vast
hoe de tijd met haar omging.
Veel bomen hadden ook
geen lichaam meer,
maar de ondergrond
bewaarde genoeg zaden
om de wonden te helen.     Konrad Lux

Op wandelafstand – aan de overkant van de straat – een Brits kerkhofje, C(h)roonaert Chapel Cemetery, met aan het begin van het pad er naartoe, het Frans gedenkteken, midden de overblijvende maïsstoppels. Wat verderop iets wat lijkt op een heel erg meanderend beekje maar wat volgens onze gids ongetwijfeld de restanten zijn van (Britse? Of zijn het ook nog Duitse? Het huidige Bayernwald schijnt slechts 10% te omvatten van wat het ooit moet geweest zijn...) loopgraven die tot min of meer natuurlijke waterlopen zijn verworden door de jaren… Ik kijk nooit meer met dezelfde ogen naar ons met littekens getooide landschap, stille getuige van gruwelijke bijna-vergeten gebeurtenissen...

Het lijkt misschien eigenaardig; een verjaardag “vieren” door zich even helemaal te laten onderdompelen in een "oorlogsherdenkingssfeer", inclusief muzikale omlijsting bij middel van onder andere het gekende lied van Willem Vermandere dat in het minibusje over onze hoofden werd uitgestrooid… Aan de andere kant: het moet minstens even dubbel zijn geweest voor de soldaten die zich, in volle oorlog, ook ontspanden, spelletjes speelden met elkaar of Kerstavond vierden… “Het leven gaat verder…”

De voorlaatste stop van die avond: Hill 60. Een meevaller was de toevallige aanwezigheid van een oudere man uit het dorp die het één en ander als kind heeft meegemaakt en ons fijne wetenswaardigheden wist te vertellen, zoals het verhaal van die ene, nog min of meer intacte bunker. De oorspronkelijk Duitse bunker werd versterkt en de ingang van plaats veranderd door de Australiërs en de Britten die er tijdens de eerste oorlog nog nauwelijks gebruik hebben van kunnen maken. De zichtbare beschadigingen werden pas toegebracht in de tweede wereldoorlog, door Duitse tanks… 22 jaar na datum heeft die bunker dus pas en alsnog een tijdje dienst kunnen doen voor de Britten…
De brave man troonde ons daarna mee naar de onlangs publiek toegankelijk gemaakte krater in het bos aan de overkant van de spoorweg… (De zogenaamde "hoogte 59" of "caterpillar" mijnkrater) Een zeer idyllisch plaatsje, vijvertje in de diepte, groene grasrand omzoomd met prachtige bomen... Als je niet weet dat het ooit een mijnkrater is geweest…
Hill 60 bleek al gauw plaats van rendez-vous, waar de respectieve partners en nazaten van het groepje vrienden hun wederhelften en vaders kwamen vervoegen. Tijd om een aperitiefje te nuttigen en de huisbereide “picon” werd bovengehaald.
Het hele gezelschap reed daarna in colonne (of wat dacht je) naar de "Oude Kaasmakerij van Passendale" waar de heuglijke verjaardag in (Bourgondische) stijl en op passende wijze werd afgesloten…

We hebben L. al voorgesteld om zoiets te herdoen op zijn 45^ste verjaardag.
We kunnen ons dan misschien laten onderdompelen door "40-45"?

F.

* eerste zinnetje uit "duizend soldaten" van Willem Vermandere

fotootjes van de dag zijn hier terug te vinden

Deze nacht (of was het eerder deze morgen?) ben ik weer op zwier geweest met een beeldschone dame. Eentje dat ik van haar noch pluimen ken. Stralende lach, bruin kort opgeknipt kopje, heldere blauwe kijkers, sensuele volle lippen en over de rest ga ik niet uitweiden. Kwestie van MSN geen voedsel te geven tot het bannen van deze verder onschuldige webstek. Maar zo levensecht... Het volledige (onsamenhangende) verhaal van deze droom is me (alweer) niet bijgebleven. Maar ik herinner me dat ik me op een gegeven moment in mijn droom plots afvroeg: "Tiens, ik heb toch kinderen? En waar is mijn vrouw nu ineens naartoe?" :))

Ooit droomde ik dat er een nest kittens bij mij in bed lag. Dat was zo levensecht dat ik wakker werd en prompt heel mijn bed afspeurde naar die poesjes... Wat een desillusie... Het was maar een droom.

Of die keer dat ik droomde dat ik in een diepe put viel... Net voor ik de grond zou gaan raken schoot ik wakker. Oef... het was maar een droom...

Iemand uit de buurt droomt regelmatig dat ze verloren loopt... In haar droom weet ze niet waar ze is en waar ze naartoe gaat... Of een droom waarbij ze plots naakt blijkt te zijn in het midden van de straat...

Ik kreeg ooit een boekje "Dromen en droomuitleg"... Maar nooit heb ik het gevoel gehad dat de interpretatie van bepaalde dromen - bij mij toch - klopte. Vergelijken met andere bronnen - ook op het web - bevestigde: niets kan zo uiteenlopend zijn als interpretaties van dromen.

Niet te verwonderen dus dat ik al lang geen moeite meer doe om de "diepere betekenis" van (mijn) dromen te achterhalen. Ze zijn er nu éénmaal en daar blijft het bij. Als ze iets proberen te vertellen en de boodschap komt niet door, zijn er ongetwijfeld nog talloze andere manieren waarop die wordt duidelijk gemaakt...

 

Slaaplekker en zoete dromen!

 

:)))

 

Boekenbeurs op het web: http://www.boekenbeurs.be/

Voor het volledige programma kan je hier hier klikken.

Voor de Beursgids: klik hier

 

Uit pure sympathie graag al even aandacht voor dit:

 

Bezoek ook de space van Anna Coudenys ...